نون قلم کاغذ

پسرک در سال 57 متولد شد. پدر و مادر او چون سالها منتظر تولد پسرک بودند چنان هیجان زده شدند که یک نکته کوچک را فراموش کردند. آنها چون سالها فرزند نداشتند و از طرفی تجربه این چنینی هم نداشتند می بایست مقدمات رشد این فرزند را فراهم اورند. بنابراین درگیر اولیات شدند. پسرک 2 ساله بود و خانواده سخت درگیر مراقبت های اولیه که یکی از همسایه ها به خانه انان سنگی انداخت. سنگ اندازی یک دیوانه همان و 8 سال دعوای دو همسایه همان. بالاخره پس از 8 سال کشمکش خانواده فرصتی یافت که تا بیشتر به تربیت فرزند خود بپردازد. هر از چندگاهی عده ای از دوستان و آشنایان به پدر ومادر پسرک که حالا دیگر نوجوانی شده بود یادآور می شدند که آن کار کوچک هنوز انجام نشده و معضل رفته رفته بزرگتر میشود . اما عمه و خاله های پسرک ناله کنان و گریه کنان به حال پسرک اشک می ریختند و به بهانه هایی مثل دردناک بودن و احتمال خونریزی و ... مانع از انجام آن کار کوچک می شدند. آنان می گفتند این نسخه ها که بانک جهانی و صندوق بین المللی پول و ... پیچیده اند نسخه های غربی است که به احساسات فرزند دلبند ما توجهی نکرده است. ما فرزندمان را به شیوه خود بزرگ می کنیم. پسرک حالا دیگر بیش از 30 سال داشت و می خواست کم کم وارد اجتماع شود. در اقتصاد جهانی فعال باشد. با شرکای تجاری ازدواج کند اما مشکل کوچک قدیمی که حالا دیگر به معضلی بزرگ تبدیل شده بود آزارش می داد. هنجارهای اجتماعی که او در ان می زیست اجازه فعالیت بیشتر را به او نمی داد. او به خوبی میدانست که اگر در کودکی والدین او این مشکل کوچک را حل کرده بودند نمی بایست این روزها میلیارد ها تومان هزینه کند تا بدون درد و خونریزی یا دست کم با خونریزی کمتر یارانه ها را ختنه کند. حالا دیگر همان عمه ها و خاله و دایه های مهربان تر از مادر هم در ضرورت انجام این کار سخن ها می راندند و از اجتناب ناپذیری این طرح سخن می گفتند. همان ها که سال ها مانع از اجرای آن شده بودند از آثار مثبت اجرای طرح در بلند مدت سخن می گفتند. ... و این داستان ادامه خواهد داشت.  حتی بعد از ختنه . جوانتر ها خواهند گفت شما که می خواستید ختنه کنید خوب همان بچگی این کار را می کردید دیگر. عمه ها وخاله ها خواهند گفت به هر حال بچه تا بچه است طاقت این جور جراحی ها را ندارد . می دانی که اگر در آن سن خون و خونریزی می شد بچه مان چه زجری میکشید. تازه دکتر داریم تا دکتر هاشمی کجا و احمدی کجا ؟ و باز جوانترها می گویند خوب اگر سن بچه بالاتر رفته به همان میزان معضل هم بزرگتر شده . اگر آن موقع این کار را می کردید احتمال خونریزی و درد خیلی کمتر از الان بود که می خواهید یک معضل سی ساله را ... و باز بزرگترها خواهند گفت ... و باز .... این وسط پسرک داستان ما گوشه ای نشسته و دردمندانه دعوای دکترها و فک و فامیل خود را نظاره می کند و به معضلات دیگرش می اندیشد که چند سال باید صبر کند تا همه به این نتیجه برسند که بدان ها نیز باید پرداخته شود.

نمی دانم تاریخ را زود به ما آموختند یا بد. اما هر چه بود هیچ گاه درس تاریخ در دوران تحصیل به جذابیت این روزهای تاریخ برایم نبود. فارغ از نگارش بی روح کتاب های تاریخ دوران تحصیل و فارغ از گسست ناگزیر بخشی از معلمان از ارزش های والای آموزگاری که جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را و جدای از هر کاستی دیگری که در نظام آموزشی مان بوده و هست یکی از جذابیت های مطالعه تاریخ ، توان تحلیل و شبیه سازی وقایع تاریخی با واقعیت های امروزین اجتماع است که قاعدتا ذهن کودکانه مان کمتر توفیق این قبیل مکاشفات می یافت . تفاوت ها و قرابت های وقایع تاریخی با ما نحن فیه گاه آنقدر ملموس و زیبا هستند که واقعا جمعه به مکتب آورد طفل گریز پای را.

امروز در عصر ایران به سندی برخوردم که اگرچه به گفته استاد معتضد برخی در صحت آن تشکیک کرده اند اما به گفته خود ایشان با تحقیقاتی که داشته اند این سند معتبر است :

ماجرا از این قرار است که امیرکبیر صدراعظم ناصرالدین شاه ، حاکم قم - شاهزاده موثق الدوله -  را به دلیل رشوه گیری و رشوه دهی !!  برکنار می کند. اما ناصرالدین شاه به توصیه عمه خود این شاهزاده را ابقا می کند که خبر به امیرکبیر می رسد و برای شاه می نویسد :
« قربانت شوم
الساعه که در ایوان منزل با همشیره‌ همایونی به شکستن لبه‌ی نان مشغولیم، خبر رسید که شاهزاده موثق‌الدوله حاکم قم را که به جرم رشا و ارتشا معزول کرده‌بودم به توصیه‌ی عمه‌ی خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان رانده‌اید.
فرستادم او را تحت‌الحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره‌ امور مملکت به توصیه‌ی عمه و خاله نمی‌شود.
                                                                                                           زیاده جسارت است، تقی »
خواندنی های دیگری از امیرکبیر و ماجراهای واکسیناسیون آن زمان را به نقل از استاد خسرو معتضد  اینجا  بخوانید

او ، بیشمار ترین مرد روزگار

دم ، با شکوه ترین لحظه وجود

جا ، ممتحن ترین خاک کبریا

سو ، سوی او که پذیرای سجده بود

شهر شلوغ است